گورکن عسل خوار

رودک عسل خوار

نام فارسی: رودک عسل خوار

نام انگلیسی:Honey Badger,Ratel :

نام علمی: Mellivora capensis

شاید نام رودک عسل خوار را کمتر کسی در میان مردم شنیده باشد یا حتی در ایران دیده باشد ولی به جرات می توان گفت این پستاندار زیبا در ایران هم زیست کرده و خواهد کرد . ولی با توجه به نادر بودن این گونه در جهان همیشه خطر هایی آنها را تهدید خواهد کرد از جمله شکار توسط انسان ها این پستانداران به جز کشور ایران در کشور هایی نظیر آفریقا ، راجستان هندوستان ، جنوب کشور عراق زیست کرده و جزو شجاع ترین پستانداران به شمار می آید به طوریکه در رکورد های گینس این شجاعت مثال زدنی‌اش ثبت گشته

بی‌باکی، سرسختی و درندگی رودک‌ عسل‌ خوار مثل دیگر خویشاوندان راسوسان ایشان شهرت دارد. آن‌ها زمانی که فرار غیرممکن باشد با تمام وجود و بدون ترس با هر حیوان مهاجمی وارد نبرد می‌شوند و مشاهده شده که حتی شکارچیان بسیار بزرگتری همچون شیر را به عقب‌نشینی واداشته‌اند و دیده شده که به شیرهای تازه‌بالغ حمله کرده و طعمه آن‌ها را ربوده‌اند. حتی حیوانات بزرگی چون اسب، شتر یا گاومیش در صورتی که وارد لانه این حیوان شوند مورد حمله قرار خواهند گرفت. استقامت این حیوان در هنگام درگیری نیز بسیار بالاست و آنقدر به نبرد ادامه می‌دهد که دشمن از کار خود پشیمان شود. پرهیز شکارچیان از انتخاب رودک عسل‌خوار باعث مطرح شدن این تئوری شده‌است که رنگ توله‌های یوزپلنگ به تقلید از رنگ پوست رودک عسل‌خوار فرگشت پیدا کرده تا شکارچیان را فراری دهد.

توانایی ایجاد بوهای بسیار تند و تهوع‌آور از غده‌های زیر دم، داشتن دندان‌های تیز و آرواره‌های قوی، پوست کلفت و چرم مانند و حالت تهاجمی باعث شده به او لقب جنگجوی بدون رقیب را بدهند. او قادر است در پوست خود که بسیار شل است بچرخد و با این عمل می‌تواند حتی حیوانی را که پشت گردنش را گرفته‌است گاز بگیرد. پوست آن‌ها که در ناحیه گردن حدود ۶ میلی‌متر ضخامت دارد به قدری کلفت است که نیش زنبورتیغ تشی و گاز درندگان به ندرت از آن عبور می‌کنند. با وجود این خوی درندگی چنانچه از کودکی در کنار انسان بزرگ شود بسیار دست‌آموز شده و به حیوانی کاملاً مطیع، مهربان و فعال تبدیل می‌شود.

رودک عسل خوار شباهت زيادي به رودك معمولي دارد. برخلاف اكثر پستانداران، رنگ پشت آن سفيد يا خاكستري متمايل به زرد و رنگ پهلوها و زير بدن كاملاً سياه است. در ناحيه سر، نوارهاي سياه و سفيد وجود ندارد.

اندازه‌ها:

طول سر و تنه ۶۰ تا ۷۷ سانتي‌متر، دم ۲۰ تا ۳۰ سانتي‌متر، ارتفاع ۲۳ تا ۲۸ سانتي‌متر، وزن ۷ تا ۱۳ كيلوگرم.

زيستگاه رودک عسل خوار:

 مناطق نيمه بياباني، استپي، جنگلي، تپه ماهور و بيشه‌زارهاي خوزستان.

پراكندگي:

 تاكنون در پناهگاه حيات وحش دز و رامهرمز در خوزستان، گرگان و تركمن صحرا، پارك ملي خبروروچون در استان كرمان و منطقه بوروئيه هرات در استان يزد مشاهده شده است.

پراكنش جهاني:

 از فلسطين و شبه جزيره عربستان تا تركمنستان، شرق هند و قاره آفريقا.

عادات:

شبگرد است. به صورت جفت يا انفرادي زندگي مي‌كند. با ناخن‌هاي قوي خود سوراخ‌هايي مي‌كند و يا در سوراخ‌هاي طبيعي، شكاف سنگ‌ها و سوراخ درختان لانه مي‌سازد. براي يافتن عسل از درختان بالا مي‌رود. بعضي از خصوصياتش شبيه خرس است (راه رفتن، جست و خيز، معلق زدن). به علت ايجاد بوهاي بسيار تند و تهوع‌آور از غده‌هاي زير دم،‌ داشتن دندان‌هاي تيز و آرواره‌هاي قوي، پوست كلفت و چرم مانند و حالت تهاجمي به او لقب جنگ‌جوي بدون رقيب داده‌اند. رودك قادر است در پوست خود كه بسيار شل است بچرخد و با اين عمل مي‌تواند حتي حيواني را كه پشت گردنش را گرفته است گاز بگيرد. چنانچه حيوان نابالغ را در اسارت نگهداري كنند بسيار دست‌آموز مي‌شود و به حيواني كاملاً مطيع، مهربان و فعال تبديل مي‌شود.

غذا:

 همه‌چيز خوار است، غذای مورد علاقه آن‌ها عسل است و نام آن‌ها هم به همین دلیل انتخاب شده‌است. آن‌ها برای پیدا کردن عسل از درخت هم بالا می‌روند. رودک عسل‌خوار در شکار مار هم تبحر دارد و دیده شده که مارهای بزرگ یک و نیم متری را هم شکار کرده‌اند. این حیوان حفار ماهری است و در طول ده دقیقه در زمین سخت تونل می‌کند. او از این قابلیت برای شکار جوندگانی که در نقب‌های زیرزمینی زندگی می‌کنند همچون سنجاب استفاده می‌کند. و آرواره‌های پرقدرت این حیوان اجازه خوردن لاک پشت را هم به آن می‌دهد. حشرات، قورباغه‌ها، مارمولک‌ها، پستانداران کوچک، پرندگان و تخم پرندگان و غذاهای گیاهی از جمله میوه‌ها و ریشه‌ها از دیگر منابع غذایی این حیوان هستند.

error: Content is protected !!